آموزش هنر های تجسمی

+ نوشته شده در شنبه 26 دی1388ساعت 15:8 توسط میرزایی |

نقش موثر هنر در اختلالات درمانی

ادامه مطلب

+ نوشته شده در شنبه 26 دی1388ساعت 14:42 توسط میرزایی |

نمونه طرح درس: هنر کلاس سوم راهنمايي

عنوان درس : رنگ ها

هدف کلي : آشنايي و شناخت رنگ ها.

هدف ديني: بزرگترين و بهترين هنرمند ، خداوند بي همتاست که جهان را با همه ي زيبايي آفريده است

اهداف جزئي :

رنگ هاي اصلي : زرد ، قرمز و آبي را بدانند.
مخلوط کردن : چگونه ترکيب کردن رنگ ها و خلق رنگ هاي جديد را بدانند .
رنگ هاي سرد را بشناسند و در نقاشي به کار ببرند .
رنگ هاي گرم را بشناسند و در نقاشي به کار ببرند .
بي شمار بودن رنگ ها را بدانند.
تغيير رنگ ها را به تيره و روشن يا سفيد و سياه بدانند .
طيف سايه روشن را بدانند و در نقاشي به کار ببرند .
زيبايي طبيعت را به واسطه شناخت رنگ بيشتر درک کنند .
طرز استفاده از رنگ هاي زيادتر و متنوع تر را بدانند .

هدف هاي رفتاري:

1- رنگ هاي اصلي (قرمز آبي زرد) را تشخيص ميدهند.
2- چگونه ترکيب کردن رنگ ها و خلق رنگهاي جديد را مي توانند انجام دهند.
3- رنگهاي سرد و زيرمجموعه هايش را در نقاشي بکار ميبرنند.
4- رنگهاي گرم و زير مجموعه هايش را در نقاشي بکار ميبرنند.
5- بي نهايت بودن رنگها را ميدانند و بيان ميکنند .
6- با سياه و سفيد رنگها را تيره و روشن ميکنند و تغيير ميدهند .
7- طيف سايه و روشن را درنقاشي بکار ميبرنند .
8- زيبايي طبيعت را بواسطه شناخت رنگ بيشتر احساس ميکنند .
9- از رنگهاي زياد و متنوع تري در نقاشي استفاده ميکنند .

ارزشيابي تشخيصي:

1- آيا ميدانيد رنگهاي اصلي کدامند ؟
2- چگونه ميتوانيم رنگهاي جديد بسازيم ؟
3- رنگهاي سرد و گرم کدامند؟
4- تعداد رنگهاي جهان چقدر است؟
5- چگونه رنگها را تيره يا روشن کنيم؟
6- سايه روشن و طيف چيست؟
7- دنياي ما بدون رنگ چگونه ميشود؟
8- در نقاشي هايتان چه رنگهايي بکار ميبريد ؟

مواد و وسايل آموزشي:

1- يک سيني با سه ليوان شيشه اي با رنگهاي اصلي قرمز زرد و آبي پر شده است .
2- گواش و قلمو.
3- عکس هاي متنوع از مناظر طبيعت و جانوران رنگي .
4- کتاب رنگ ايتن.
5- دو عدد مقواي ذخيم.

فعاليت هاي معلم و دانش آموزان در فرايند يادگيري:

فعاليت معلم:

1- توصيف وضعيت جديد .
2- ارزشيابي تشخيصي و ارزشيابي مرحله اي در خلال تدريس (تکويني).
3- تدريس اهداف جزئي و مانور روي آنها .
4- توضيح تفاوتها به کمک شاگردان .
5- با نشان دادن عکسهاي زيبا از ماهيها ،گلها و مناظر زيباي طبيعت شاگردان شباهت ها و تفاوتهاي رنگها را ميفهمند.
6- آزمايش رنگها و ترکيب آنها .

فعاليت دانش آموز:

1- شرکت در پاسخ ها .
2- تفکر خلاق در خلال تدريس.
3- ترکيب رنگها و ساخت رنگهاي جديد روي مقوا.

ارزشيابي پاياني:

1-رنگهاي اصلي را نام ببريد؟

2- رنگهاي سرد و گرم کدامند؟

3- چگونه رنگها را تيره يا روشن کنيم؟

تکليف:

دو نقاشي با طيف رنگهاي سرد و گرم

+ نوشته شده در چهارشنبه 16 دی1388ساعت 22:44 توسط میرزایی |

هنر ودین 2

دین به عنوان معرّف عالیترین نمونه حیات، همواره عقل وعاطفه انسانی را د ر جایگاه مناسب شأن آنها قرار داده؛ واین دو نیز با نوشیدن از این ” عین معین” وبا سرچشمه گرفتن از آن چشمه آب حیات، خود به رودخانه های حکمت وهنر تبدیل شده، در بستر جان صاحبان خویش جاری گشته، تا آنان ومصاحبانشان را به اقیانوس زندگی پاک وحیات طیبه رهنمون ومتصل نماید. چنانکه امیرالمؤمنین (ع) در بیان حکمت وفلسفه دین وبعثت پیامبران می فرماید:……..” ویُثیروا لهم دفائن العقول؛ یعنی تا واقعیات واستعدادهای نهفته در درون آدمیان را تحریک کرده وبرانگیزانند.”(۲۵) پس حکمت وهنر بروز وتجلی همان استعدادهای نهفته درون آدمی بوده که با تحریک عقل وعاطفه- این دو نیروی فوق العاده وجود آدمی- تحقق وعینیت می یابند.
پس اگر پدیده ای به عنوان هنر، صاحب ومصاحبش، و متکلم ومخاطبش، را تعالی نبخشد وزمینه صعودشان را فراهم نسازد، ارزش ها را تبلیغ نکند، استعدادها را به فعلیت نرساند، بصر را بصیرت نبخشد، موجبات آزادی روح را از اسارت جسم، وعقل را از بندگی نفس فراهم نکند، قرین فریب بوده، وگرفتار ریا وآلوده به تظاهر باشد، باآرایشی رقیق ،آلودگی غلیظ ایجاد کند، از دعوت وهدایت وذکر ومراقبت وزیبایی وحقیقت ، تهی وبی بهره باشد؛ اصلاً هنر نیست؛ نه اینکه هنر غیر دینی وغیر اخلاقی ویا هنر مبتذل است. اصولاً هنر به حساب نمی آید. بلکه جادوست. جادو یعنی واقع پنداری امری خیالی!که حرفه اصلی شیطان وفنّ اساسی نفس است. همان که در معارف دینی از آن به ” تسویل ” تعبیر شده است. بمعنی زیبا انگاری زشتی ها وآب انگاشتن سراب. نیرنگی مؤثر که ازنخستین روز دعوای نخست، دست ابزار شیطان برای اغوای آدم وآدمیان بوده ومی باشد.
بله شاید بتوان گفت ، فرم های زیبا واشکال موزونی که نه فایده های هنر را دارند ونه جلوه های جادویی را به نمایش می گذارند- اگر بشود فرض کرد وتصور نمود- هنر نبوده، جادو هم نیستند؛ بلکه تنها یک فن به حساب آمده و در شمار صنعت بشمار می آیند.
برای ارائه سند بر مدعای خود به سراغ قرآن می رویم، وبا ذکر معدود نمونه هایی از فراوان نمونه های قرآنی در این زمینه، داوری او را در این باب به نظاره می نشینیم.
قرآن کریم در بیان داستان سامری- جادوگر اسرائیلی- در ساخت آن مجسمه معروف می فرماید: ” (موسی رو به سامری کرد و) گفت: تو چرا این کار را کردی، ای سامری؟* گفت: من چیزی دیدم که آنها ندیدند؛ من قسمتی ازاثر رسول را گرفتم، سپس آن را افکندم، واینچنین هوای نفسِ من، این کار را در نظرم(زیبا) جلوه داد!”(۲۶)
به بیان بسیاری از مفسرین، این اثر تجسمی، محصول کار ریخته گر ومجسمه سازی بوده که مشتی از خاک زیر پای جبرئیل ویا زیر پای اسب آن فرشته خدا را برداشته، وبا تأثیر خاصی که آن خاک طبعاً داشته است، مجسمه طلایی دست ساخت خود را جان بخشیده ونادانان بنی اسرائیل را به دور خویش جمع نموده است. سامری هم صاحب فن بوده وهم صاحب دانش ومعرفت دینی. زیرا فقط او می دانسته که اثر رسول خدا چه تأثیر معجزه آسایی بر اشیاء بی جان دارد. و در فن ریخته گری نیز تخصص ومهارت داشته است؛ دست به شاهکاری!! می زند، که مطمئناً امروزه به اعتقاد بعضی، از مصادیق یک کار هنری قابل ستایش به حساب می آید. اما خود وی اعتراف می کند که عملش یک تسویل نفس بیش نبوده است وهوای نفسانی اش بوده که این کار زشت را در نظرش زیبا جلوه داده است. که در نهایت خود مشمول عذاب ومجسمه اش نیز توسط حضرت موسی(ع) سوزانده شده، وگرد وخاکش به دریا ریخته می شود.
بنابراین، اگر از ارزشمند ترین عناصرطبیعت، یعنی طلا ، با خمیر مایه ای مقدس، یعنی اثر الرسول، دانشمند متخصصی، طرحی نو دراندازد؛ اما ماهیتی نفسانی ومعجونی از دروغ وفریب وگمراهی را به نمایش درآورد، هیچ نشانی از هنر وهنرمندی در این پدیده نبوده ونیست . نه تنها نقشی ماندگار نزده است، بلکه مستحق سوزاندن وبه دور افکندن است.
مشابه همین را دربرخورد ابراهیم(ع) با تماثیل ومجسمه های مورد پرستش بت پرستان زمان خودش می بینیم. که به آنان خطاب می کند:” این مجسمه ها چیست که آنها را می پرستید؟”(۲۷) وسرانجام با تبر حکمت خویش، به جدال با تجسّم جهل وبیخردی آنان اقدام کرده ؛ و” پس همه آن ها، جز بت بزرگ را قطعه قطعه کرد.”(۲۸)
اما همین صنعت مجسمه سازی وقتی سد راه پیشرفت ومسیرتعالی وترقی بشریت ، نمی شود. نه تنها ممنوعیتی ندارد، بلکه در ردیف ابزار شکوه وجلال و جلوه وجمال بارگاه با عظمت سلطنت سلیمان قرار می گیرد. چنانکه می فرماید:” آنها(جن ها) هر چه سلیمان می خواست برایش درست می کردند: معبدها، تمثال ها، ظروف بزرگ غذا مانند حوض ها ودیگ های ثابت….”(۲۹)
در آیاتی دیگر پیامبر خدا به نمایش صبری زیبا مأمور می شود. به عنوان مثال در آیه ۵ سوره معارج به او دستور می دهد” پس صبری زیبا پیشه کن!” . صبر! مقاومت وبردباری است با طعمی تلخ وبدون جاذبه طبیعی! اما در اینجا به صفت زیبایی توصیف شده است. این نوع بیانات پارادوکسی قرآن کریم علاوه برآنکه خود نمونه ای از جلوه های هنری لفظی ومعنوی است، به نوعی معرّف نگاه معرفتی ومبلّغ زیبایی های حقیقی عالم وظرایف پنهان ونهفته در بطن ومتن پدیده های هستی می باشد. از صبر بنا به حسن ذاتی آن، تصویری زیبا وجذاب ارائه می دهد، تا نگاه لطیف ودرون نگری که آشنایی با حقایق عالم هستی را در پی دارد به انسان بیاموزد. این درون نگری ونگارگری درون، در جای جای این کتاب معرفت مشهود و نمایان است. هنر وجلوه های هنری را به خلق وخوی وصفات و ویژگی های انسانی تعمیم وتسرّی می دهد تا حقیقت هنر را به همه آموزش داده ومخاطبین خود را به کسب این هنر های اصیل ترغیب وتحریک نماید. وچه هنری بالاتر از کسب این فضایل و دارا بودن این دارایی های جاویدان وماندگار می توان تصور کرد؟هنری که صحنه نمایش آن روح تشنه آدمی وجان عطشناک اوست. به همین سبب است که هر وجدان پاکی بردباری ستایش آفرین پیامبر خدا را در سختی های روزگار دعوت، که ریشه در خُلق عظیم او دارد، به عنوان زیباترین جلوه های روح الهی انسانی بزرگ ، تحسین کرده و بر صبر در منتهای رضا وتسلیم اوآفرین می گوید.
در همین راستا وبر همین مبنا باید گفت، اوج هنر وهنرمندی است ، اگر بتوان صبر وبردباری حیرت آفرین شمس عاشورا ومنظومه شمسی کربلا را به عنوان زیباترین تابلوی هنری جهان آفرینش، وبهترین نمایش برتری انسان بر فرشتگان قدیس ، معرفی کرد. راستی چه احساسی وکدام هنرمند با تمام تسلیحات هنری، می تواند تابلویی ولوکم رنگ از این همه زیبایی نقاشی کند؟ و آیا قلم با تمام قدرت وعظمتی که دارد می تواند سطوری از صفحه ای همانند این کتاب را کتابت وباز نویسی کند؟ بشریت در قرائت این کتاب مانده است تا چه رسد به کتابت آن!
تعبیری شبیه به تعبیر صبر را ، قرآن کریم در مورد فاصله گرفتن ومفارقت پیامبر اعظم(ص) از گروهی معاند، نیز بکار می برد. در سوره مزمّل آیه۱۰می فرماید:” …..وبطرزی شایسته وزیبا از آنان دوری کن!” که مؤید همین مطلب است؛ وپاسخی ضمنی به این پرسش است که حقیقت زیبایی چیست ودر کدام شهر ودیار می بایست سراغ او را گرفت ودر کجا می توان آن را یافت؟
ویا ستایش از طهارت باطنی وزیبایی روحانی کنیزی با ایمان، وبرتری دادن او بر زن آزاد زیبا روی دارای شناسنامه معتبر حسب ونسب، به گونه ای که اعتبارات ظاهری اش مانند جمال صورت و جلال ثروت، هر کسی را به اعجاب وشگفتی می اندازد! که در این مورد هم می فرماید:” کنیز با ایمان، از زن آزاد بت پرست، بهتر است؛ هر چند(زیبایی، یا ثروت، یاموقعیت او) شما را به شگفتی آورد.”(۳۰)
این نوع تفسیر از زیبایی وآموزش آن، به یک اعتبار، یاری کردن بنی آدم است دربرابر دشمن قسم خورده اش- شیطان- که از ابتدای خلقت با نیرنگ پررنگ” جلوه آرایی وزیبا نمایی نازیبا” جنگی سخت ومبارزه ای بی امان را علیه او آغازیده وادامه می دهد. چنانکه درکتاب جاوید به این مطلب در آیات متعدد اشاره کرده واز جمله می فرماید:” گفت: پروردگارا! چون مرا گمراه ساختی، من(مادیات وچیزهای دون وپست را) در نظر او می آرایم وهمگی را گمراه خواهم ساخت.”(۳۱) وبه یک اعتبار زدودن غبار کثرت از سر وروی روح وروان آدمی وشنا دادن او در بحر بیکران وحدت است، تا با شستشوی چشم، تنها او را بیند وبر هر چه غیر اوست – یعنی عدم- چشم بندد. گوشش تنها وتنها آواز دل انگیز او را بشنود، وبر انکر الاصوات های لرزان گوش خراش، کر شود. وسرانجام رو به جانب احد واحدی نماید که بنیان بدیع وبی بدیل هستی را بنیاد نهاده وتدبیر می نماید. تا بدین سبب به بارگاه با عظمت عبادت ومعرفت او راه یافته و در نهایت بتواند از” چاه” کثرت فرار، و به “جاه” وحدت، قرار و آرامش یابد. وبا این وتنها با این معرفت و عبودیت است که می توان خلعت زیبا ومقدس هنرمندی را بر قامت کسی پوشاند؛ وتنها با همین صداقت است که هنر او اصالت یافته و لقب هنر می گیرد. هنر مند قبل از هر کوشش علمی برای کسب مهارت، نیازمند کشش معرفتی برای دریافت حقیقت است. او تا همواره در صحنه روان ورفتار از خود صداقت نشان ندهد ، هیچگاه در صحنه نمایش خلّاقیت وابتکار، نشان نگیرد. تا نفس او از غبار اغیار شسته نشده و تزکیه نشود، وروح او از اغلال الّتی کانت علیها، آزاد نگردد، نقش واثر او، هرگز نمی تواند محبوسی را از سجن خود ساخته خویش، رها یی بخشد.
پس شرط نخستین برای هنرمند ونخستین شرط برای هنر، جهت تجلی کردن ، ظهور وشکوفایی ، در عرصه سازندگی برون، تصفیه وپالایش بعد نهان خود، و نو شدن درمتن نهاد خویش، یعنی سازندگی درون است. وآن گاه است که دین وهنر، در شط الشریف روح هنرمند به هم پیوند خورده و کرامت می یابند. بدینگونه اتحاد راستین دین وهنر عینیت یافته و وحدت حقیقی آن دو نمایش داده شده وشکل می گیرد.

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 9:52 توسط میرزایی |

دین و هنر

- دین وهنر دارای خواستگاه مشترک بوده وهر دو ریشه در فطرت وطبیعت آدمی دارند.
۲- هر دو دارای محتوا وقالب، یا باطن وظاهر می باشند. .یعنی در هر دو، جنبه های بیرونی ودرونی یافت می شود.
۳- بخشی از هر دو، در زمینه پیام رسانی، مربوط به” هست و نیست ” ، وبخشی نیز متعلق به ” باید ونباید ” است.
۴- مقوله هایی از جنس ” معرفت ” و” تربیت ” ، درهر کدام به نسبت اصالت وگستردگی شان موجود است.
۵- بخشی از دین که عمدتاً لایه های زیرین آن به حساب می آید، قابل تجربه یا به اصطلاح کشف وشهود عرفانی است. وهنر نیز ماهیتاً از همین صبغه وخصوصیت بر خوردار است.
۶- هر دو پویا ودینامیک بوده وهمواره از نشاط وزندگی برخوردارند.
۷- هر کدام به اندازه وزن و ارزش ذاتی خود در ساختن بنای سعادت وخوشبختی انسان مؤثر بوده وبه توسعه مدینه فاضله انسانی کمک می کند.
۸- هیچکدام در انحصار طبقه خاصی نیست ونباید باشد. وهمه انسان ها می توانند از نعم معنوی هر دو استفاده کرده وهمگان از حقوق مساوی در این زمینه برخوردارند.
۹- گرچه طبیعت اصلی دین وهنر، پاک بوده؛ وجوهره دیندار وهنرمند، سالم وبه دور از آلودگی است؛ اما هر دو می توانند دچار آسیب شده، وآفات وامراضی مانند ریا وتظاهر آنها را آلوده نماید ؛ که در این صورت ماهیت آنها مسخ وحقیقت آنها دگرگون می شود.اینجاست که نه آن دین است ونه این هنر؛ هردو بکلی از خاصیت و تأثیر افتاده وبلکه تمام جاذبه آنها تبدیل به دافعه خواهد شد.
۱۰- استعداد نوع بشر در رابطه با باورهای اصیل دینی وپذیرش آن بطور طبیعی یکسان بوده وهمگان از فطرتی هماهنگ برخوردارند. این استعداد در مورد هنر نیز در زمینه پذیرش وتأثیر پذیری از آفرینش های هنری اینگونه است. البته این مطلب با واقعیت متفاوت بودن آدمیان وذو مراتب بودنشان در کمیت وکیفیت پذیرش وهمچنین نوع ونحوه پذیرش منافاتی نداشته وآن را انکار نمی کند؛ بلکه در بیان اصل پذیرش وتأثیر پذیری است.
با تأملی در عناصر اصلی تشابه وتفاوت که در بالا آمد می بینیم، مهمترین وجه افتراق آن دو در خاستگاه متفاوت است. خاستگاه دین- منشأحدوث آن- اراده خداوند یکتاست؛ وخاستگاه هنر فطرت اصیل انسان است. ومهمترین وجه اتفاق آن دو نیز خواستگاه مشترک است. خواستگاه دین وهنر- منشأ پذیرش آن دو- فطرت کمال طلب، حقیقت جو ، وزیباپسند آدمی است.
از آنچه گفته شد، روشن می شود؛ دین وهنر در طول هم می باشند نه در عرض هم. زیرا در مهمترین فصل مقوّم ماهیت، اشتراک داشته ودر یک راستا می باشند. یعنی در بدایت امر، خواستگاه مشترک- فطرت- ، هر دو را مورد پذیرش وحمایت قرار داده است. آدمی نسبت به هر دو احساس نیازی عمیق دارد وبطور تکوینی در جستجوی آنها ودر تکاپوی سیراب کردن خود از مشارب هردو است. وبر این اساس می فهمیم که هر دو – دین وهنر- درصدد پاسخگویی به نیازهای بنیادین او هستند؛ وهر کدام در حوزه توانایی خود این مهم را انجام می دهد.
اما در غایت هم ، هدف هردو تعالی ورشد انسان بوده وضمن پیوند دادن انسانها به یکدیگرو برقراری وحدت اصیل وپایداری میان آنان ، حرکتی را در جهت موافق طبیعت نخست انسان وفطرت اولیه او، برای ایجاد جامعه ایده آل وآرمانی اش سامان می دهند.
البته بدیهی است؛ در این میان اصالت با دین بوده و اساس قانون و قانون اساسی از آن اوست. بر همین اساس باید گفت: حوزه کارکرد دین بسیار گسترده تر از هنر، و اراده او حاکم بر اراده هنر است . زیرا دین برای تمام حقیقت وجودی انسان ، آن هم بطور جامع نسخه وبرنامه ارائه می دهد وهنر تنها عهده دار انجام بخشی از این برنامه است. در واقع هنر همواره به کمک دین می آید تا آرمانی که دین برای بشر در دور دست در نظر گرفته است ، در حوزه مسئولیت وتوانایی اش، به سهم خویش انجام دهد. واین همکاری نیز کاملاً بطور طبیعی انجام می گیرد. این فعالیت نه یک حرکت قسری است ونه یک عمل تعاملی ، بلکه تعاونی است جبلی وذاتی. ولذا دیگرجایی برای موضوع به خدمت گرفتن دین ، هنر را برای مقاصد خویش، نمانده و نمی ماند؛چنانکه بعضی آن را عنوان می کنند

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 9:50 توسط میرزایی |

دین و هنر

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 9:50 توسط میرزایی |

جملات راه گشا

هر وقت که زمین خوردی دست کم چیزی از زمین بردار
اگر می خواهی اخلاق کسی را امتحان کنی به او قدرت بدهید
اگر تمام شب را برای از دست دادن خورشید اشک بریزی لذت دیدن ستارها را از دست می دهی
به نور نگاه کن سایه پشت سرت خواهند شد
هرگز امید را از فردی سلب نکن شاید این تنها چیزی باشد که او دارد
حسود فکر می کند که اگر پای همسایه اش بشکند او بهتر می تواند راه برود
کسی که کاری نمی کند اشتباهی نمی کند و کسی که اشتباهی نمی کند چیزی یاد نمی گیرد
خوش بین باشید اما خوش بین دیر باور
هرگز نمی توان با آدم های کوچک کارهای بزرک انجام داد
نگذارید که حتی آب دادن گلهای باغچه به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود
ما هرگز خوشبختی خودمان را نمی بینیم اما خوشبختی دیگران همیشه در پیش چشم ماست
کسی که سوال می پرسد چند دقیقه احمق است اما کسی که سوال نمی پرسد برای همیشه احمق است
کسی که از شکست می ترسد به شکست خود اطمینان دارد
برای هر مشکلی دست کم دو راه حل وجود دارد سکوت و گذر زمان
زیاد زیستن آرزوی همه ماست اما خوب زیستن آرمان یک عده ی معدود
از زندگی آن چه لیاقتش را داریم به ما می رسد نه آنچه آرزویش را
من به شانس خیلی اعتقاد دارم چون هروقت که تلاش می کنم شانس می آورم
اگر خاموش باشی و دیگران به سخنت بیاورند بهتر از آن است که سخن بگویی و دیگران خاموشت کنند
دروغ مانند برف است هر آنقدر آن را بغلتانی بزرگتر می شود
ارزش هر کس به اندازه ی چیزیست که به دنبال آن است
ماهی اگر دهانش بسته باشد هیچ وقت به قلاب گیر نمی کند
به خودت مغرور نشو برگها وقتی می ریزند که فکر می کنند طلا شده اند
مردم اغلب از بی وقتی شکایت می کنند در حالی که مشکل اصلی بی هدفی است
اجازه نده کارهایی که نمی توانی انجام دهی تو را از کارهایی که می توانی انجام دهی باز دارد
پول به عاقلان خدمت می کند و به جاهلان حکومت
پرستویی که فکر مهاجرت است از ویرانی آشیانه نمی ترسد
کسی جرات موفق شدن دارد که جرات شروع کردن داشته باشد
شکوه و افتخار دنیا مانند دایره یست بر سطح آب هر لحظه بر بزرگی آن افزوده می شود و سپس در نهایت بزرگی محو می شود

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 9:47 توسط میرزایی |

اهداف آموزش هنرجدید در پايه ي اول

اهداف آموزش هنر در پايه ي اول :

- ايجاد دقت و تمرکز در دانش آموزان

- تقويت توجه و دقت نسبت به محيط پيرامون

- تشکيل گروه و اجراي پروژه هاي گروهي مختلف در قالب گروه اي مختلف

- تقويت قدرت خلاقيت و نوآوري

- شناخت مباني هنر

- خويشتن شناسي و افزايش اعتماد به نفس

- شناخت مفاهيم هنر

- بکارگيري رنگ

- بيرون آوردن دانش آموزان از قالب هاي کليشه اي

- آموزش تکنيک هاي مختلف نقاشي و تصويرگريدر قالب بازيهاي ساده

شيوه هاي اجرا :

- بازي با نقطه

- بازي با خط

- بازي با سطح

- بازي با حجم

- بازي با رنگ ترکيب رنگ ها

- بازي با نخ و کاموا و پارچه

- بازي عاي مختلف با مقوا و کاغذ

- آشنايي ب خواص مواد

- ساخت کارت پستال

- ساخت ماکت حيوانات

- ساخت ماکت درختان

- ساخت انواع ماسک و کلاه

- نقاشي با تکنيک هاي مختلف

پروژه ي نهايي :

ساخت گروهي ماکت باغ وحش و جنگل

+ نوشته شده در یکشنبه 15 شهریور1388ساعت 6:9 توسط میرزایی |

التماس دعا

+ نوشته شده در سه شنبه 3 شهریور1388ساعت 6:30 توسط میرزایی |

هنر از نظر مقام معظم رهبری

هنر ديني‌ به‌هيچ‌وجه‌ به‌ معناي‌ قشريگري‌ و تظاهر رياكارانة‌ ديني‌ نيست‌ و اين‌ هنر لزوماً با واژگان‌ ديني‌ به‌ وجود نمي‌آيد. اي‌ بسا هنري‌ صددرصد ديني‌ باشد، اما در آن‌ از واژگان‌ عرفي‌ و غيرديني‌ استفاده‌ شده‌ باشد. نبايد تصور كرد كه‌ هنر ديني‌ آن‌ است‌ كه‌ حتماً يك‌ داستان‌ ديني‌ را به‌ تصوير بكشد يا از يك‌ مقولة‌ ديني‌ ـ مثلاً روحانيت‌ و غيره‌ ـ صحبت‌ كند. هنر ديني‌ آن‌ است‌ كه‌ بتواند معارفي‌ را كه‌ همة‌ اديان‌ ـ و بيش‌ از همه‌، دين‌ مبين‌ اسلام‌ ـ به‌ نشر آن‌ در بين‌ انسانها همت‌ گماشته‌اند و جانهاي‌ پاكي‌ در راه‌ نشر اين‌ حقايق‌ نثار شده‌ است‌، نشر بدهد، جاودانه‌ كند و در ذهنها ماندگار سازد. اين‌ معارف‌، معارف‌ بلند ديني‌ است‌؛ اينها حقايقي‌ است‌ كه‌ همة‌ پيامبران‌ الهي‌ براي‌ آوردن‌ آنها به‌ ميان‌ زندگي‌ بشر، بارهاي‌ سنگيني‌ را تحمل‌ كردند. نمي‌شود ما اين‌جا بنشينيم‌ و تلاشهاي‌ زبده‌ترين‌ انسانهاي‌ عالم‌ را ـ كه‌ مصلحان‌ و پيامبران‌ و مجاهدان‌ راه‌ خدا بودند ـ تخطئه‌ كنيم‌ و نسبت‌ به‌ آن‌ بي‌تفاوت‌ بگذريم‌. هنر ديني‌ اين‌ معارف‌ را منتشر مي‌كند؛ هنر ديني‌ عدالت‌ را در جامعه‌ به‌ صورت‌ يك‌ ارزش‌ معرفي‌ مي‌كند؛ ولو شما هيچ‌ اسمي‌ از دين‌ و هيچ‌ آيه‌اي‌ از قرآن‌ و هيچ‌ حديثي‌ در باب‌ عدالت‌ در خلال‌ هنرتان‌ نياوريد. مثلاً هيچ‌ لزومي‌ ندارد كه‌ در محاورات‌ سينمايي‌ يا در تئاتر، نام‌ و يا شكلي‌ كه‌ نماد دين‌ است‌، وجود داشته‌ باشد تا حتماً ديني‌ باشد ؛ نه‌ ، شما مي‌توانيد در باب‌ عدالت‌ ، رساترين‌ سخن‌ را در هنرهاي‌ نمايشي‌ بياوريد ؛ در اين‌ صورت‌ به‌ هنر ديني‌ توجه‌ كرده‌ايد.
آن‌ چيزي‌ كه‌ در هنر ديني‌ بشدت‌ مورد توجه‌ است‌، اين‌ است‌ كه‌ اين‌ هنر در خدمت‌ شهوت‌ و خشونت‌ و ابتذال‌ و استحالة‌ هويت‌ انسان‌ و جامعه‌ قرار نگيرد. جامعة‌ ما بعد از پيروزي‌ انقلاب‌ اسلامي‌ احساس‌ هويت‌ كرد؛ يعني‌ ، شخصيت‌ خودش‌ را باز يافت‌. ما به‌ عنوان‌ جزء نودونهم‌ در امواج‌ حركات‌ جهاني‌ غرق‌ و گم‌ بوديم‌؛ انقلاب‌ ، ما را زنده‌ كرد و به‌ ما شخصيت‌ داد. انقلاب‌ ،به‌ ما آموخت‌ كه‌ يك‌ ملت‌ مي‌تواند در اساسي‌ترين‌ مسائل‌ جهاني‌، سخن‌ و موضعي‌ داشته‌ باشد و آن‌ را با صراحت‌ و بدون‌ توجه‌ به‌ اين‌كه‌ قدرتمندان‌ و قلدرهاي‌ عالم‌ چه‌ مي‌خواهند، ابراز كند و پاي‌ آن‌ بايستد.ارزش‌ يك‌ ملت‌ در جامعة‌ بين‌الملل‌ به‌ اين‌ چيزهاست‌، نه‌ به‌ دنباله‌روي‌ كوركورانه‌ ؛ آن‌ هم‌ نه‌ از چيزهاي‌ خوب‌، بلكه‌ از نقاط‌ منفي‌. براي‌ يك‌ ملت‌، بله‌قربانگوي‌ دولتهاي‌ گردن‌ كلفت‌تر و قوي‌تر و ثروتمندتر بودن،‌ ارزش‌ نيست‌؛ اين‌ را انقلاب‌ به‌ ما داد؛ اين‌ به‌ بركت‌ اسلام‌ به‌ ما رسيد. الآن‌ هم‌ با قدرتِ تمام‌، نظام‌ جمهوري‌ اسلامي‌ و ملت‌ ايران‌ در صحنة‌ جهاني‌ به‌ عنوان‌ يك‌ ملت‌ شجاع‌ كه‌ در زمينة‌ مسائل‌ گوناگون‌ صاحب‌ ايده‌اند، مطرحند. در عين‌ حال‌ ما بياييم‌ با كمك‌ هنر خود، دايماً از كنار اين‌ معنا بساييم‌ يا آن‌ را به‌ انواع‌ حرفها و لجنها آغشته‌ كنيم‌؛ اين‌ درست‌ است‌؟ هنر نبايد در اين‌ جهت‌ قرار بگيرد. هنر ديني‌ را نبايد با هنر قشري‌ و تحجرگرا ـ و به‌ تعبيري‌ پيروي‌ از روشهاي‌ فلان‌ مجموعة‌ جاهل‌ و نادان‌ اشتباه‌ كرد. هنر ديني‌ عبارت‌ است‌ از هنري‌ كه‌ بتواند مجسم‌ كننده‌ و ارائه‌ كنندة‌ آرمانهاي‌ دين‌ اسلام‌ ـ كه‌ البته‌ برترين‌ آرمانهاي‌ اديان‌ الهي‌ است‌ ـ باشد. اين‌ آرمانها همان‌ چيزهايي‌ است‌ كه‌ سعادت‌ انسان‌، حقوق‌ معنوي‌ انسان‌، اعتلاي‌ انسان‌، تقوا و پرهيزگاري‌ انسان‌ و عدالت‌ جامعة‌ انساني‌ را تأمين‌ مي‌كند. البته‌ هيچ‌ الزام‌ و اجباري‌ وجود ندارد كه‌ اين‌گونه‌ عمل‌ بشود يا نشود. كساني‌ كه‌ با نظرات‌ من‌ در اين‌ زمينه‌ها آشنا هستند، مي‌دانند كه‌ بنده‌ معتقد نيستم‌ كه‌ هنر با بخشنامه‌ و دستور و فرمان‌ و حكم‌ و اين‌طور چيزها درست‌ مي‌شود ؛ اين‌ از آن‌ چيزهايي‌ است‌ كه‌ با حكم‌ درست‌ نمي‌شود؛ بايد انگيزه‌ وجود داشته‌ باشد؛ هرچند انگيزه‌هاي‌ ناپاك‌ هم‌ وجود دارد.
در ديدار اصحاب فرهنگ و هنر، 1 مرداد 80

+ نوشته شده در سه شنبه 3 شهریور1388ساعت 6:2 توسط میرزایی |